دو سال پیش زمانی که فعالان اجتماعی در میدان هفت تیر تهران گرد هم آمدند تا به بهانه برگزاری سالگرد 22 خرداد سال قبل در مقابل دانشگاه تهران، صدای اعتراض خود را نسبت به قوانین نابرابر و تبعیض آمیز علیه زنان باز هم با صدایی رساتر و فراتر به گوش دیگران برسانند شاید هیچ کس گمان نمی برد که جنبش اجتماعی زنان این گونه مسیری سینوسی و تصاعدی بپیماید..... دو سال قبل در عصر فردای همان روز22 خرداد، در یکی از شهرکهای اطراف تهران در بعدازظهری گرم ، در میان زنانی که کودکان خود را به قصد گردش با کودکان خود و گپ و گفت با همسایگان و دوستان در پارک شهرک دور هم جمع شده بودند حرفهای جالبی به میان آمد...

حرفهایی از جنسی دیگر و عجیب..حرفهایی از اتفاقی که روز گذشته در میدان هفت تیر شهر رخ داده بود ... ( شنیدی ؟ میگویند دیروز عده ای از زنان در هفت تیر به نشانه اعتراض به حجاب اجباری کشف حجاب کردند و روسریهایشان را از سر برداشتند.... آن دیگری گفت :واقعا ؟ یعنی حالا همه مشکلات ما حل شده همین مساله حجاب مانده ؟ واقعا که ؟.....)

اینکه چرا صدای اعتراض خواهی فعالان زن که اعتراض به قوانین تبعیض آمیز بود ، این گونه و وارونه به گوش همجنسانشا ن رسیده و این گونه قلب واقعیت شده بود و سخن از رفتاری بود که اصلا وبه هیچ وجه ( به گواهی عکسهای موجود ) رخ نداده بود بحثی است دیگر.... حرف من اما از تاثیری است که آن روز و روزهای بعد حرکت جنبش زنان در میان توده مردم ایجاد کرد.

امروز دوسال از آن روز که زنان شهرک دور هم جمع شده بودند و با ناباوری به عمل اعتراضی همجنسانشان نگاه می کردند گذشته است.آن روز نه تنها بحث حجاب اجباری بلکه اگر از نبود حق طلاق، نابرابری درارث ، دیه و شهادت، نبود حق حضانت و... هم برای آن زنان دو هم جمع شده سخن میگفتی شاید کم نبودند بینشان افرادی که باز هم با ناباوری به این مساله نگاه میکردند و افرادی که اصلا لزومی در اعتراض نمی دیدند چرا که باور داشتند قانون همین است و تا بوده همین بوده و باید پذیرفت و ساخت و سوخت و....

اما امروز به باور من دیگر چنین نیست اگر باز هم همان زنان دور هم جمع شوند و باز هم همان خبر در میانشان بپیچد این بار کسی هست که بگوید این اعتراض فقط به خاطر حجاب اجباری نبوده . کسی هست که سخن براورد که من هم به این قوانین اعتراض دارم، قطعا در میانشان دختری ،مادری ، زنی هم هست که یک روز برگه اعتراضی جنبش یک میلیون امضا در خیابان ،اتوبوس و مترو ، میهمانی و محل کار و دانشگاه به دستش رسیده باشد. در میانشان حتما زنی هست که در میان سانسور رسانه ای مکتوب و تصویری و مجازی شاید روزی حرفی سخنی نوشته ای از اعتراضی نسبت به قوانین تبعیض آمیز موجود به دستش رسیده باشد...

امروز به گواهی یک تحقیق میدانی میزان قابل قبولی از شهروندان تهران صدای جنبش اعتراضی زنان را شنیده اند ، امروز به یمن رسانه های مجازی، وبلاگها و وبسایتهای متعددی در مقایسه با دو سال قبل در حوزه زنان ایجاد شده صدای زنان به گوش خیلیها رسیده است حتی به گوش خودشان.از شهرستانهای ایران تا حوزه خلیج فارس و آمریکا . زنان صاحب تریبونهای شخصی و جمعی خود هستند . امروز بخشی از مانیفست و اعتراضات جنبشهای کارگری ، دانشجویی و احزاب دموکراسی خواه به خواسته های حوزه زنان تعلق پیدا کرده و مستقیم و غیر مستقیم ، خواسته و ناخواسته با آن پیوند خورده. این باور در خرد جمعی ایجاد شده که هر تغییری بدون وجود و حضور موثر و واقعی زنان امکان پذیر نیست .... امروزما زنان به واسطه تلاشهای خود ما با دیروز مان بسیار فرق کرده و فردای ما حتما متفاوت از امروز ماست ...