این برای چندمین بار است که وقتی سایت خبرگزاری دولتي زنان ایران(ایونا) را باز می کنم اخبار و گزارش هایی را می خوانم که هر چند به نقل از این خبرگزاری در سایت منتشر شده اما در اصل از سایت ها و روزنامه دیگری به سرقت برده شده است.
چند روز پیش ایونا گزارشی در باره معصومه نورمحمدی، اولین عکاس مرزی ایران منتشر کرد. با دیدن این گزارش به یاد مصاحبه خودم با این عکاس زن افتادم. او از شهر مرزی نهبندان به تهران آمده بود تا از تجربه کارآفرینی اش و سختی راه اندازی عکاسی در محیط سنتی و مردسالارانه شهرش بگوید. بنابراین خواندن گزارش ایونا و دانستن کارهای جدید معصومه برایم خالی از لطف نبود. اما خواندن همان خط اول مطلب کافی بود تا بفهمم دوباره سایت ایونا سرقت دیگری انجام داده و گزارش دیگری را به نام خود در سایت منتشر کرده است.
این گزارش ایونا همان گزارشی است که من برای روزنامه سرمایه نوشته بودم . خبرنگاری که این گزارش را به نام خود تمام کرده حتی به خودش زحمت نداده متن گزارش را کمی پس و پیش کند. من مصاحبه با معصومه را در یک روز بارانی و در پارک انجام دادم . خبرنگار ایونا نیز عبارت های انجام شدن مصاحبه در پارک را نه تنها حذف نکرده که در ابتدای هر پاراگراف هم تاکید کرده این گزارش به نقل از سرویس زن ایرانی ایوناست.
از این دست سرقت های ژورنالیستی را در این خبرگزاری بسیار دیده ام.چندی پیش هم خبرگزاری دولتی زنان ایران (ایونا) مطلبي را با عنوان "چرا زنان بايد ماليات كمتري پرداخت كنند"، در سايت خود منتشر كرده بود كه در ذكر منبع، فقط به منبع انگليسي آن يعني "فاينانشال تايمز" اكتفا كرده بود. اين مطلب اقتصادي كه ترجمه اش نخستين بار در روزنامه "سرمايه" به چاپ رسيده بود، چند روز بعد با همان عكسي كه در روزنامه چاپ شده بود و با ترجمه اي دقيقا يكسان در خبرگزاري دولتي زنان ايران (ايونا) منتشر شد كه اعتراض گروه زنان روزنامه سرمايه را در پي داشت.
"ايونا" در انتشار اين مطلب نه نامي از مترجم مطلب به ميان آورده و نه منبع اصلي مطلب (روزنامه سرمايه) را ذكر كرده بود. اين در حالي است كه چنين اقدام هاي غيرحرفه اي كه مي توان اصطلاح "سرقت ژورناليستي" را به آن اطلاق كرد، چندي است كه ميان سايت ها و خبرگزاري ها رايج شده است و هيچ نظارت قانوني هم در اين زمينه صورت نمي گيرد. برخي با جابجايي پاراگراف ها مطلب را به نام خود ثبت مي گنند و برخي ديگر با كوتاه كردن و تلخيص مطلب.
اما آیا خبرنگاری که دست به چنین دزدی می زند نمی داند این مطالب را روزنامه نگارانی نوشته اند که خود مدام سایت های خبری را مرور می کنند و ممکن است دستش را رو کنند؟ و آیا دبیران این خبرگزاری متوجه این دزدی های مدام خبرنگاران شان نشده اند؟
گزارش ايونا را اينجا ببينيد
و همين گزارش را كه چندي قبل خبرگزاري زنان كارآفرين به نقل از سرمايه منتشر كرده است اينجا ببيند.
شما كوچكترين فرقي بين اين دو گزارش مي بينيد ؟چگونه خبرگزاري ايونا به اين راحتي دست به چنين سرقت هايي مي زند؟ هرچند كه لينك مطلب اصلي را در سرمايه پيدا نكردم اما تاريخ انتشار مطلب در خبرگزاري وينت كه به نقل از سرمايه صورت گرفته و متعلق به ماهها قبل است ، واقعيت را به شما نشان مي دهد.
